Recenzje:

Na blisko dwie godziny słuchacze znaleźli się w dalekiej Skandynawii, której północne rejony zamieszkuje lud Samów mający kulturę ta odmienną i wyrazistą, że nie stłumiły jej ani polityczne działania, ani dźwięki elektrycznej gitary. Chociaż Mari Boine tylko się inspiruje ich muzyką, jej śpiew jest jakby z innej epoki, oparł się wpływowi dzisiejszej muzyki anglosaskiej. Co innego instrumentarium towarzyszącego jej zespołu. Gitarowe riffy kojarzyły się to z rockiem, to z jazzową gitarą Norwega Eivinda Aarseta. Trębacz czerpał wzory z Nilsa Pettera Molvaera. Era Jazzu pokazała nam kolejne, oryginalne oblicze muzyki świata.

Marek Dusza / Rzeczpospolita

Skład zespołu:

Mari Boine - vocal
Roger Ludvigsen - guitars
Ole J. Myklebust - trumpet
Svein Schultz - bass
Gunnar Augland - drums
Fredrik Ellingsen - sound effects

MARI BOINE - Arctic Sounds

Norweska wokalistka Mari Boine najczęściej porównywana jest do Bjork. Zarówno charyzmatyczna gwiazda z Islandii, jaki i autochtonka północnych rejonów Skandynawii poruszają się w bardzo podobnej, muzycznej materii: łącząc elementy muzyki popularnej, jazzowej i ludowej w niepowtarzalny sposób inicjują mariaż współczesnej muzyki rozrywkowej z autentyczną, etniczną tradycją swoich narodów.

Nie dziwi zatem , że Mari Boine jest dzisiaj jedną z najwybitniejszych postaci "world music" oraz najbardziej znaną i podziwianą artystką na scenie muzycznej swego regionu. Wywodząca się z żyjącego na północy Norwegii ludu Saami wokalistka to jedna z największych osobowości na światowej scenie muzyki etnicznej. Śpiew w swoim ojczystym języku przeplata z tradycyjną formą szamańskiego gardłowego zaśpiewu zwanego joik. To właśnie joik sprawia, że śpiew Mari Boine zyskuje niemal hipnotyczną moc, a jej koncerty odbiera się niczym muzyczny rytuał . Muzyka towarzyszącego jej jazz -rockowego zespołu nie tłumi wrażenia rytualności, ale podkreśla dodatkowo niezwykłą siłę i skalę głosu tej muzycznej szamanki. Muzyka Mari Boine ma moc przenoszenia słuchaczy w inną rzeczywistość. Sama przyznaje, że wierzy w duchy i bogów poszczególnych żywiołów przyrody. Według niej najwyższą mocą jest słońce, a poprzez trans - także muzyczny - może szukać pomocy, jeśli jej potrzebuje. Jej muzyka inspirowana jest folklorem lapońskim, ale łączy w sobie jednocześnie takie gatunki, jak jazz czy rock. "Szamańskiego" charakteru dodaje jej joik, styl w którym śpiewa artystka. To niejako wyrażenie tożsamości, przynależności do swojego narodu, ale też istotny środek, który może przenieść ją do innych stanów świadomości. Poprzez swoją muzykę i miejsce zamieszkania - dalekie od zgiełku współczesnych, zindustrializowanych metropolii - chce zwrócić uwagę na zanieczyszczanie środowiska i wszystkie elementy, które zakłócają symbiozę człowieka z naturą. To jeden z tematów nieustannie przewijających się w jej piosenkach. Kolejny to przywiązanie do ludu Saamów, ciągle dyskryminowanego - efektem czego są protest songi, które pojawiały się głównie na pierwszych albumach Mari Boine.

Saamowie są najstarszym ludem Skandynawii zamieszkującym północną Norwegię, Szwecję, Finlandię oraz półwysep Kolski w Rosji. Ten autochtoniczny naród posiada własny język oraz własną kulturę, sposób życia i tożsamość. Wśród Saamów ciągle żywy jest folklor - poza oryginalnym strojem ludowym i zdobnictwem w rogu, kości i drewnie cechą charakterystyczną tradycji muzycznej jest śpiewanie joik - rytmicznej formy śpiewu a capella, uznanej przez misjonarzy chrześcijańskich za "pieśni diabła".

Ten rodzaj sztuki wokalnej przedstawione zostały publiczności światowej dopiero w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, gdy Mari Boine wmieszała je w muzyką jazzową i rockową na swoich płytach i koncertach.To wtedy , w 1989 roku, jej debiutancka płyta "Gula, Gula" została wydana poza Norwegią i dzięki wytwórni Real World Petera Gabriela znalazła się w światowej dystrybucji.